Het land waar verkiezingen geen zin meer hebben
België zat lang zonder regering. Uiteindelijk werd een noodvehikel op de baan gezet. De verliezers van de verkiezingen
mochten weer ministerpostjes leveren. De partijen die opkomen voor een onafhankelijk Vlaanderen werden uitgesloten.
Democratie op zijn Belgisch.
Vlamingen zouden niet willen meedelen met de anderen, niet solidair zijn, het toverwoord. De Vlamingen gingen vroeger
massaal werken in Wallonië. Ze pasten zich aan, leerden de taal en kregen daar hun verdiend loon, maar de Waalse bazen
haalden de grootste winsten binnen. Nu is er werkgelegenheid in Vlaanderen maar er komen hier nauwelijks franstaligen
werken. Ze kennen de taal niet, ze willen ze niet leren. Een Luikse mevrouw organiseert een massapetitie om België bij elkaar
te houden maar ze kent geen woord Nederlands, nochtans de meest gesproken taal van het land waar ze o zo van houdt…
De Vlamingen betalen gigantische sommen aan het zuiden, niet alleen werkloosheidsvergoedingen maar ook een veel te groot
aantal ambtenaren. Er is te weinig privé-werkgelegenheid.
Zoals het nu verder gaat zal Wallonië niet saneren om er bovenop te komen. Waarom zouden ze ook, als ze al dat Vlaams
geld zomaar krijgen? De Vlaamse onderhandelaars laten zich de les spellen door Albert van Laken, wiens familie onlangs weer
een drastische verhoging van vergoeding heeft gekregen van de machtspolitiekers. Hij moeit zich in de onderhandelingen,
helpt honderdduizenden kiezers uitsluiten van het politiek debat en meesmuilt dan wanneer politici iets bekendmaken over zijn
bemoeienissen en betutteling. In ‘normale’ landen bestaat nog zoiets als een vrije pers en media om dat aan te klagen.
Maar dit is België. Dus blijft het stil in de hoop dat jan met de pet het weeral maar slikt… Hoelang nog?
Rob Mondelaers,
Voorzitter